Ojciec Łucjan Królikowski OFM

– franciszkanin, zesłaniec syberyjski, żołnierz 2. Korpusu Polskiego, opiekun polskich sierot wojennych w Tanganice (dzisiejsza Tanzania) i Kanadzie, duszpasterz Polonii, autor książek.

Urodzony 7 września 1919 r. w Nowym Kramsku w Wielkopolsce. W 1935 r. wstąpił do Małego Seminarium Misyjnego w Niepokalanowie. W 1939 r. wyjechał do Lwowa na studia filozoficzne. W czerwcu 1940 r. został aresztowany wraz z dwoma innymi klerykami i wywieziony przez sowietów na Sybir, do łagru pod Archangielskiem, gdzie pracował przy wyrębie lasu.

Po układzie Sikorski-Majski, w 1941 r. Łucjan Królikowski wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR w Buzułuku, gdzie przeszedł szkolenie artyleryjskie jako podchorąży. Pod koniec 1942 r. wraz z wojskiem polskim dotarł do Iranu, kolejno do Libanu, do Seminarium Duchownego w Bejrucie. Po jego ukończeniu w 1946 r. przyjął święcenie kapłańskie. Następnie skierowano go do polskiego szpitala w Egipcie, w El-Kantara, gdzie pełnił posługę duszpasterską w 8. Generalnym Szpitalu Wojennym, do którego w czasie kampanii włoskiej trafiali ranni żołnierze 2. Korpusu Polskiego.

Po demobilizacji polskiej armii został skierowany do pracy wśród polskich uchodźców do polskiego osiedla w Afryce (Tengeru w Tanganice – dzisiejsza Tanzania). W 1949 r., podczas likwidacji polskich osiedli wraz ze 150 dzieci z sierocińca, udał się do Kanady. Władze komunistyczne ogłosiły go największym „kidnaperem” w historii Polski. Od 1950 do 1964 r. był prawnym opiekunem sierot w Kanadzie oraz ich ojcem duchownym.

W tym czasie rozpoczął posługę duszpasterską pośród kanadyjskiej Polonii, w 1964 r. został proboszczem parafii Matki Boskiej Częstochowskiej w Montrealu. Kanadę opuścił w 1966 r., by podjąć pracę przy polonijnym programie radiowym „Godzina Różańcowa Ojca Justyna”, emitowanym w Athol Springs w hrabstwie Erie (USA). Pracował tam aż do 1998 r.

Na emeryturę przeniósł się do domu franciszkańskiego w Chicopee Massachusetts, pod Bostonem. Zmarł 11 października 2019 r. w wieku 100 lat.

Za swe zasługi wielokrotnie odznaczony – m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Uśmiechu, pośmiertnie Orderem Orła Białego.